Deklaracja w sprawie modlitw eucharystycznych i eksperymentów w liturgii

Kongregacja Kultu Bożego, zważywszy na pewne inicjatywy, które spotyka się w sprawowaniu świętej liturgii, uznała za konieczne przypomnieć normy odnoszące się do Modlitw eucharystycznych i eksperymentów w liturgii, już ogłoszone i nadal obowiązujące. Chodzi bowiem o sprawy, w których trzeba „zabiegać o to, aby całe ciało Kościoła mogło się rozwijać jednomyślnie, zjednoczone w miłości…, ze względu na ścisłe związki, które zachodzą między liturgią i wiarą, tak że uszanowanie dla jednej staje się udziałem drugiej”1) Kongregacja Kultu Bożego, Trzecia instrukcja „Liturgicae instaura­tiones”, 5 września 1970, AAS(1970) 694..

I. UŻYWANIE MODLITW EUCHARYSTYCZNYCH

Kongregacja Kultu Bożego przypomina następujące zasady zaczerpnięte z Okólnika Eucharistiae participationem:

  1. Oprócz czterech Modlitw eucharystycznych, które są zawarte w Mszale rzymskim, z biegiem lat Kongregacja Kultu Bożego zatwierdziła inne Modlitwy eucharystyczne, czy to do użytku powszechnego, np. Modlitwy eucharystyczne w mszach o pojednanie, czy to do użytku pewnych narodów lub regionów; np. Modlitwy eucharystyczne w mszach z udziałem dzieci oraz inne Modlitwy eucharystyczne, które zatwierdzono do używania w specjalnych okolicznościach na prośby Konferencji Episkopatu. Kongregacja Kultu Bożego zatwierdziła również prefacje, których nie ma w Mszale rzymskim.
  2. Używanie tych Modlitw eucharystycznych i prefacji dozwolone jest tylko tym, którzy otrzymali pozwolenie i to w granicach czasu miejsca określonych w pozwoleniu. „Nie wolno używać żadnej innej Modlitwy eucharystycznej ułożonej bez pozwolenia Stolicy Apostolskiej lub nie zatwierdzonej przez nią”2) Kongregacja Kultu Bożego, Okólnik„Eucharistiae participationem”, nr 6, 27 kwietnia 1973, AAS (1973) 342..
  3. „Stolica Apostolska kierując się pasterską troską o zachowanie jedności, sobie rezerwuje prawo kierowania tak ważną dziedziną, jaką jest dyscyplina dotycząca Modlitw eucharystycznych. Zachowując jedność obrządku rzymskiego nie wzbrania się rozważyć uzasadnione postulaty i życzliwie zbada ewentualne prośby przedstawione przez Konferencje Episkopatu dotyczące sporządzenia i wprowadzenia do liturgii nowej Modlitwy eucharystycznej. W poszczególnych wypadkach zostaną określone normy, które należy zachować”3)Tamże..

II. EKSPERYMENTY W DZIEDZINIE LITURGII

Co do dokonywania eksperymentów Kongregacja Kultu Bożego w Instrukcji Liturgicae instaurationes podała następujące wyjaśnienia, które nadal zachowują moc:

  1. „Pozwolenie na eksperymenty w dziedzinie liturgii, jeżeli byłyby potrzebne albo pożądane, może być udzielone tylko przez tę Kongregację i to na piśmie, przy zachowaniu ścisłych i określonych zasad oraz pod odpowiedzialnością właściwej władzy miejscowej”4) Kongregacja Kultu Bożego, Trzecia instrukcja „Liturgicae instaura­tiones, nr 12, 5 września 1970, AAS(1970) 703..
  2. „W odniesieniu do Mszy św. wszystkie pozwolenia na dokonywanie eksperymentów, udzielone ze względu na przeprowadzenie odnowy liturgii, utraciły moc … Przepisy i forma sprawowania Eucharystii są. te, które poda je Ogólne wprowadzenie do Mszału rzymskiego i Obrzędy Mszy świętej”5)Tamże..
  3. „Dostosowania, o których wspomina się w księgach liturgicznych, zwłaszcza w różnych częściach Rytuału rzymskiego, same Konferencje Episkopatu mają dokładnie określić i przedłożyć je Stolicy Apostolskiej do zatwierdzenia”6)Tamże. .
  4. Jeżeli zgodnie z numerem 40 Konstytucji Sacrosanctum Con­cilium chodziłoby o zmianę struktury obrzędów lub układu części, które są podane w księgach liturgicznych, albo o wprowadzenie czegoś, co jest obce tradycji, albo o wprowadzenie nowych tekstów, przed rozpoczęciem jakichkolwiek eksperymentów Konferencja Episkopatu powinna przedstawić Stolicy Apostolskiej projekt z podaniem wszystkich punktów zmian. Nikomu, choćby był kapłanem, nie wolno wprowadzać postulowanych akomodacji w czasie oczekiwania na odpowiedź Stolicy Apostolskiej, ani na własną rękę czegoś dodawać, ujmować lub zmieniać w liturgii7)Por. Kongregacja Kultu Bożego, Trzecia instrukcja Liturgicae instau­rationes, nr 12, 5 września 1970, AAS (1970) 703; por. KL 22, 3..
  5. „Taki jest sposób postępowania, którego wymaga Konstytucja Sacrosanctum Concilium oraz ważność samej sprawy”8)Kongregacja Kultu Bożego, Trzecia instrukcja „Liturgicae instaura­tiones”, nr 12, 5 września 1970, AAS (1970) 703.. W sprawie adaptacji do charakteru kultu i tradycji różnych ludów, które należy przeprowadzić zgodnie z Konstytucją Sacrosanctum Concilium, numery 37—40, Kongregacja Kultu Bożego ogłosi pewne wytyczne.

*                       *                        *

„Usilnie prosi się Konferencje Episkopatu i poszczególnych Biskupów, aby stosując odpowiednie środki roztropnie doprowadzili do zachowania przez kapłanów jednolitej dyscypliny Kościoła Rzymskiego. Będzie to z pożytkiem dla Kościoła i właściwego sprawowania liturgii”9)Kongregacja Kultu Bożego, Okólnik „Eucharistiae participationem”,nr 6, 27 kwietnia 1973, AAS (1973) 342.. Biskupi powinni być kierownikami, krzewicielami i stróżami życia liturgicznego. Niech powściągają nadużycia i niech ludowi sobie powierzonemu podają teologiczne podstawy dyscypliny sakramentów i całej liturgii10)Por. DB 15; por. także: Synod nadzwyczajny biskupów rok 1985, Relacja końcowa..

W siedzibie Kongregacji Kultu Bożego, dnia 21 marca 1988.

Wergiliusz Noè
Arcybiskup tyt. Wonkary
Sekretarz

Paweł Augustyn kard. Mayer OSB
Prefekt

przekład: O. FRANCISZEK MAŁACZYŃSKI OSB

Źródło

Przypisy   [ + ]

1. Kongregacja Kultu Bożego, Trzecia instrukcja „Liturgicae instaura­tiones”, 5 września 1970, AAS(1970) 694.
2. Kongregacja Kultu Bożego, Okólnik„Eucharistiae participationem”, nr 6, 27 kwietnia 1973, AAS (1973) 342.
3, 5. Tamże.
4. Kongregacja Kultu Bożego, Trzecia instrukcja „Liturgicae instaura­tiones, nr 12, 5 września 1970, AAS(1970) 703.
6. Tamże.
7. Por. Kongregacja Kultu Bożego, Trzecia instrukcja Liturgicae instau­rationes, nr 12, 5 września 1970, AAS (1970) 703; por. KL 22, 3.
8. Kongregacja Kultu Bożego, Trzecia instrukcja „Liturgicae instaura­tiones”, nr 12, 5 września 1970, AAS (1970) 703.
9. Kongregacja Kultu Bożego, Okólnik „Eucharistiae participationem”,nr 6, 27 kwietnia 1973, AAS (1973) 342.
10. Por. DB 15; por. także: Synod nadzwyczajny biskupów rok 1985, Relacja końcowa.